O psychoterapii

Na naszym oddziale wiodącym sposobem leczenia jest grupowa psychoterapia psychodynamiczna, uznana przez świat naukowy szkoła psychoterapii. Poniżej pokrótce przedstawimy, czym się ona charakteryzuje.

Siedem cech, które rzetelnie odróżniają terapię psychodynamiczną od innych:

  1. Zorientowanie na afekt i wyrażanie emocji.

Psychoterapia psychodynamiczna zachęca do eksploracji i omawiania pełnego spektrum emocji pacjenta. Terapeuta pomaga pacjentowi opisać i ubrać słowa w uczucia, włączając te, których pacjent nie jest w stanie początkowo rozpoznać, bądź przyswoić (w odróżnieniu od terapii poznawczej, gdzie kładzie się nacisk na myśli i przekonania). Uznaje się również, że wgląd intelektualny nie jest tym samym, co wgląd emocjonalny, rezonujący na głębokim poziomie i prowadzący do zmiany.

       2. Eksploracja prób uniknięcia niepokojących myśli i uczuć.

Ludzie, umyślnie i nieumyślnie, robią dużo rzeczy, aby uniknąć tych aspektów doświadczenia, które są problematyczne. To unikanie (opór i obrony) może przybrać proste formy, takie jak opuszczenie sesji, spóźnianie się, bycie wymijającym. Mogą to być też formy subtelne, trudne do rozpoznania w zwyczajnym dyskursie społecznym, na przykład subtelne zmiany tematu, gdy pojawiają się określone idee, skupianie się na ubocznych aspektach doświadczenia, zamiast na tym co psychologicznie znaczące, odnoszenie się do faktów i zdarzeń z pominięciem uczuć, skupianie się na okolicznościach zewnętrznych, zamiast swojej roli w kształtowaniu wydarzeń i tak dalej. Terapeuci psychodynamiczni aktywnie skupiają się na tych unikach, eksplorują je i nadają znaczenie dla codziennego funkcjonowania.

       3. Identyfikacja powtarzających się tematów i wzorców.

Psychoterapeuci psychodynamiczni pracują nad identyfikacją tematów i wzorców powtarzających się w myślach i uczuciach pacjentów, ich obrazie siebie, związkach i doświadczeniach życiowych. W niektórych przypadkach pacjent może być dotkliwie świadom powtarzających się wzorców, które są bolesne i jałowe, ale nie potrafi od nich uciec, w innych przypadkach pacjent może być nieświadomy wzorców, dopóki terapeuta nie pomoże mu ich rozpoznać.

       4. Omawianie doświadczeń z przeszłości.

Zrozumienie przeszłych doświadczeń jest związane z identyfikacją powracających temat w i wzorców. Szczególnie wczesne doświadczenia ważnych osób, do których było się przywiązanym wpływa na nasze teraźniejsze relacje i to jak ich doświadczamy.

Terapeuci psychodynamiczni badają wczesne doświadczenia, związek pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, a także sposoby, w jakie przeszłość „nadal żyje w teraźniejszości”. Nie chodzi o skupienie się na przeszłości dla niej samej, ale raczej o to, w jaki sposób przeszłość może wyjaśniać obecne trudności psychologiczne. Celem jest uwolnienie się z ograniczeń przeszłego doświadczenia, aby mogli pełniej żyć w teraźniejszości.

       5. Koncentracja na związkach interpersonalnych.

Terapia psychodynamiczna kładzie duży nacisk na związki i doświadczenia interpersonalne pacjentów (w terminach teoretycznych relacje z obiektem i przywiązanie). Zarówno adaptacyjne, jak i nieadaptacyjne aspekty osobowości i obrazu siebie tworzą się w kontekście związków i przywiązania, a trudności psychologiczne często pojawiają się, kiedy problematyczne wzorce interpersonalne zakłócają zdolność jednostki do zaspokojenia potrzeb emocjonalnych.

       6. Koncentracja na relacji terapeutycznej.

Relacja między terapeutą a pacjentem jest sama w sobie ważnym związkiem interpersonalnym, który może stać się głęboko znaczący i naładowany emocjonalnie. Jeżeli w związkach i sposobach interakcji z innymi występują powtarzające się motywy, zazwyczaj pojawiają się też one w jakiejś formie w relacji terapeutycznej, np. osoba, która ma tendencje do nieufności wobec innych może być podejrzliwa wobec terapeuty czy innego pacjenta z grupy; osoba, która obawia się braku akceptacji, odrzucenia lub porzucenia może obawiać się odrzucenia przez terapeutę, świadomie bądź nie; osoba borykająca się z gniewem i wrogością może zmagać się z gniewem skierowanym w stronę terapeuty; i tak dalej. Powracanie wzorów interpersonalnych w relacji terapeutycznej dostarcza wyjątkowej możliwości, aby zbadać i zmienić je w żywej aktualnej relacji. Celem jest większa elastyczność w związkach interpersonalnych oraz zwiększona zdolność zaspokojenia potrzeb.

       7. Eksploracja świata fantazji.

Inaczej niż w innych terapiach, gdzie terapeuta może aktywnie strukturować sesje, lub poruszać się w określonym porządku, w terapii psychodynamicznej pacjenci są zachęcani do swobodnego mówienia o czymkolwiek myślą. Kiedy pacjenci to czynią (a większość pacjentów potrzebuje sporej pomocy terapeuty, zanim mogą naprawdę swobodnie mówić), ich myśli w naturalny sposób wędrują po wielu obszarach życia psychicznego, obejmując pragnienia i lęki, fantazje, sny i marzenia na jawie (z których wiele pacjent wcześniej próbował nazwać). Cały ten materiał stanowi bogate źródło informacji na temat tego, jak postrzega siebie i innych, interpretuje i nadaje sens doświadczeniom, unika aspektów doświadczenia lub zakłóca swoją potencjalną zdolność do odnajdowania radości i znaczenia w życiu.

Jonathan Shedler: Skutecznośc psychoterapii psychodynamiczne W: Przegląd Psychodynamiczny nr 2, 2011.

Share this Page